Εντοπισμός Ακινήτου Για Κτηματολόγιο, Ε9, Τοπογραφικό

Εντοπισμός Ακινήτου Για Κτηματολόγιο, Ε9, Τοπογραφικό Του Χρήστου Ηλιόπουλου* 4 Αυγούστου 2021 Όσοι έχουν ακίνητα στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και πολλοί ομογενείς, οφείλουν ήδη να γνωρίζουν ότι πρέπει να έχουν δηλώσει το ακίνητό τους σε διάφορες υπηρεσίες στην Ελλάδα, όπως είναι η εφορία (στο Ε9), το Κτηματολόγιο, ο Δήμος και ίσως και αλλού. Η δήλωση πρέπει να γίνει για να επιβεβαιωθεί ότι το ακίνητο ανήκει στην κυριότητα εκείνου που το δηλώνει, ώστε αυτός να δύναται να το πουλήσει, να το δώσει με γονική παροχή στα παιδιά του, να το δωρίσει, ή να το διεκδικήσει σε δικαστήριο, αν κάποιος άλλος το διεκδικήσει ως δικό του.. Για να γίνει αποδεκτή η δήλωση από τις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, πρέπει ο ιδιοκτήτης να έχει τους τίτλους διά των οποίων απέκτησε το ακίνητο, δηλαδή συμβόλαια, το πιστοποιητικό μεταγραφής τους αν είναι δυνατόν, αλλά και τοπογραφικά, που αποτυπώνουν την θέση, τα όρια και την επιφάνεια του ακινήτου, αν αυτό είναι μονοκατοικία, οικόπεδο (με ή χωρίς σπίτι) ή αγροτεμάχιο. Η δήλωση του ακινήτου θα παραμείνει ημιτελής και η μεταβίβασή του δεν θα μπορεί να ολοκληρωθεί, αν αυτό είναι οικόπεδο, αγροτεμάχιο ή μονοκατοικία, εφόσον δεν υπάρχει σύγχρονο τοπογραφικό, που να αποτυπώνει την θέση του ακινήτου με συντεταγμένες. Εάν δεν υπάρχει τέτοιο τοπογραφικό, είναι αναγκαίο να συνταχθεί τώρα και για να γίνει αυτό, πρέπει ο ιδιοκτήτης του ακινήτου να υποδείξει σε πολιτικό μηχανικό ή τοπογράφο, πού βρίσκεται το οικόπεδο ή το αγροτεμάχιο και ποιά είναι τα όριά του, διότι αυτά μπορεί να μην είναι εμφανή εάν δεν υπάρχει περίφραξη, μάντρα ή άλλο στοιχείο που καθορίζει τα όρια με τα γειτονικά ακίνητα. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου δεν μπορεί να το εντοπίσει, διότι δεν κατοικεί στην Ελλάδα και δεν έχει επισκευθεί το ακίνητο για πολλά χρόνια. Στην περίπτωση αυτή πρέπει πάση θυσία να εντοπισθεί το ακίνητο, έστω με την βοήθεια συγγενών, φίλων, ή γειτόνων, τους οποίους ο ιδιοκτήτης εμπιστεύεται. Εδώ και αρκετά χρόνια δημιουργούνται δεκάδες κτηματολογικά γραφεία σε όλη την Ελλάδα, τα οποία σιγά σιγά αντικαθιστούν τα υποθηκοφυλακεία. Εάν δεν έχεις δηλώσει το ακίνητό σου στο Κτηματολόγιο, το οποίο πλέον λειτουργεί στις περισσότερες περιοχές, είναι σχεδόν σαν να μην έχεις το ακίνητο στο όνομά σου. Για να το δηώσεις, πρέπει να το εντοπίσεις στο Κτηματολόγιο. Ο εντοπισμός, συνεπώς, του ακινήτου είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα ώστε ο ιδιοκτήτης του να συνεχίσει να το έχει στην κυριότητά του και να μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει, να το διεκδικήσει σε δικαστήριο αν κάποιος επιχειρήσει να του το καταπατήσει, ή να το διαθέσει με όποιον τρόπο επιθυμεί, είτε με πώληση, γονική παροχή κλπ. Όσοι κατοικούν εκτός Ελλάδος, πρέπει να γνωρίζουν ότι αν πιστεύουν ότι έχουν κάποιο ακίνητο δικό τους στην Πατρίδα, πρέπει να το έχουν δηλώσει στο Κτηματολόγιο και στο Ε9 της εφορίας. Για το Κτηματολόγιο υπάρχουν περιοχές, στις οποίες όσοι δεν έχουν δηλώσει το ακίνητό τους, το έχουν πλέον χάσει, αφού θα τους το πάρει το δημόσιο και μόνο αξίωση αποζημίωσης για την απώλειά του μπορούν να ασκήσουν. Στις περισσότερες, όμως, περιοχές, υπάρχει ακόμα χρόνος για να δηλώσουν το ακίνητο στο Κτηματολόγιο, αλλά και στο Ε9, ώστε να είναι σίγουροι για την κυριότητά του. *Ο Χρήστος Ηλιόπουλος είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Master of Laws. www.greekadvocate.eu bm-bioxoi@otenet.gr

Abuse Of Joint Ownership Right In Greece

Abuse Of Joint Ownership Right In Greece By Christos ILIOPOULOS* Athens, 8 August 2021 You may have a legitimate right. However, the way you exercise it in the specific time, conditions and general circumstances, may be against common sense, good faith, moral rules and finally, against the law. Greek law (article 281 of Civil Code) states that the exercise of a legitimate right should not be done in a way which is against good faith and moral rules. This would amount to abuse of right, which is against the law. The One Member Court of First Instance of Patras dealt with such a case in its ruling No. 61/2021. A man and a woman had formed a partnership and free union, living together since 1995. In 2004 they bought a piece of land outside Patras and in 2005 they built together a house in it, where they started living as partners. They owned the land and the house jointly, 50% each. Under Greek law, each of the two parties owned an undivided share of 50% (ab indivisio) on the same property, with a right for each of them to use every part of the same property. They were using the property together, living in it, until in 2009 problems appeared in their relationship. The man occasionally left the property to live at other places, only to come back some time later. In August 2017 the man left the property and the civil union (partnership) for good. About two years later, he filed a lawsuit action against the woman (his former partner), claiming compensation for the use of the common property exclusively by her from 2014 until 2019. In other words, his claim was that during that period of time, she had been using not only her 50% of the property, but also his own 50% of the same property, gaining a profit from her use of his 50% share. The man specifically claimed that the rental value of his 50% of the common property during the years he occasionally left the common property and during the time he had left the property for good, was worth 21,000 euros, since during those periods of time his former partner had been using exclusively the common property, excluding him from the use of his own 50% of the property. The woman argued at the court that the man’s claim constituted an abuse of his right to the 50% ownership of the jointly owned property, since he left the property for good without ever notifying her of his wish to claim rents from her. She went on that since they were former partners, she was entitled to expect that he would not claim the rental value of his 50% share from her. The court examined a number of written depositions by witnesses of the two parties, pertaining to the specific circumstances and the facts of the case throughout the number of years the couple stayed together, and during the time after their separation until the filing of the civil lawsuit action by the man. The court also considered other pieces of evidence and the arguments the two adversaries presented. The court’s final conclusion was that, in principle, it is true that the man had the right to use his 50% share on the property, and that in a general sense, the claim that he had been deprived of such right could be put forward. However, in this specific case the man’s filing of the lawsuit action claiming compensation constituted an abuse of his rights on the 50% of the ownership of the common property. The core of the court’s ruling is that the plaintiff (the man) may have the legitimate right to use his 50% on the common property, which includes the right to reside in it and use it as a joint owner, as well as to collect rents from it. And that if an owner or co-owner of a property is deprived of his rights to use the property, that owner or co-owner has the right to bring an action and claim compensation which is equal to the rental value of the property of his share of the property for the specific period of time. Nonetheless, in the specific circumstances of this particular case, the court found that with regards to the land, which included 50 olive trees, the woman (respondent) had not encroached on the property rights of her partner and that she had not even collected the harvest of the olives from 2017 until 2019. Moreover, with regards to the exclusive use by her of the common property (land and house) after the man (plaintiff) left the premises for good, the court ruled that the man never indicated at any time to his former partner that he would claim compensation from her for the exclusive use by her of the property and that he never notified her that he intended to claim his share from the use of the common house and land. This omission by the plaintiff made the respondent (the woman) validly believe and expect that he would not claim from her anything, considering the fact that they were former partners. In the light of the above evidence, (which is just a brief outline of the case and cannot describe its full details of the circumstances), the exercise by the man of his right to co-own and co-use the specific property and thus to collect rents for his 50% share, is against good faith and the moral rules and therefore the court dismissed his lawsuit action for compensation. *Christos ILIOPOULOS, attorney at the Supreme Court of Greece , LL.M. www.greekadvocate.eu e-mail: bm-bioxoi@otenet.gr

Τράπεζα Συμψηφίζει Κοινό Λογαριασμό

Τράπεζα Συμψηφίζει Κοινό Λογαριασμό Του Χρήστου Ηλιόπουλου* 4 Ιουλίου 2021 Ο κοινός τραπεζικός λογαριασμός συχνά δημιουργεί αντιδικίες, είτε μεταξύ των συνδικαιούχων του κοινού λογαριασμού, είτε μεταξύ ενός εξ’ αυτών και της ίδιας της τράπεζας στην οποία τηρείται. Πολλές φορές έχουν φθάσει στα δικαστήρια υποθέσεις διαφωνίας μεταξύ συνδικαιούχων κοινού λογαριασμού, που ενώ αρχικώς είχαν αρμονικές σχέσεις π.χ. ως συναίτεροι ή ως σύζυγοι, αργότερα οι σχέσεις τους διερράγησαν και διαφώνησαν ως προς την κυριότητα των χρημάτων του κοινού λογαριασμού. Άλλες φορές η διαφωνία υπάρχει μεταξύ συνδικαιούχου κοινού λογαριασμού και κληρονόμων ενός ετέρου συνδικαιούχου που απεβίωσε, αναφορικώς με το γνωστό ζήτημα αν το υπόλοιπο της καταθέσεως του κοινού λογαριασμού κληρονομείται από τους κληροόνομους ενός από τους συγκυρίους του λογαριασμού, ή αν τα χρήματα μένουν στην διάθεση και στην κυριότητα ουσιαστικώς των υπολοίπων συγκυρίων του λογαρισμού, έστω κι αν αυτοί δεν είναι κλρονόμοι. Η λύση που δίδεται κατά τα δεδομένα που συνήιως ισχύουν στην περίπτωση αυτή είναι ότι το υπόλοιπο της καταθέσεως του κοινού λογαριασμού ανήκει στους επιζώντες συγκυρίους του λογαριασμού και όχι στους κληρονόμους του θανόντος συγκυρίου του λογαριασμού. Ένα άλλο όμως, ενδιαφέρον επίσης, ζήτημα δημιουργήθηκε όταν τράπεζα συμψήφισε αξιώσεις της κατά του ενός εκ των δύο συγκυρίων κοινού τραπεζικού λογαριασμού. Δύο σύζυγοι είχαν κοινό λογαριασμό σε μία τράπεζα. Ο σύζυγος είχε παραλλήλως συνάψει με την ίδια τράπεζα και συμβάσεις αλληλόχρεου λογαριασμού, δηλαδή ουσιαστικώς δανειζόταν χρήματα από την τράπεζα κατά διαστήματα και τα επέστρεψε τμηματικώς (αλληλόχρεος λογαριασμός). Τα ποσά που αναφέρονται εδώ είναι υποθετικά και όχι αληθινά, η υπόθεση είναι όμως πραγματική, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ’ αριθ. 140/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών. Ας υποθέσουμε ότι το υπόλοιπο της κοινής καταθέσεως των δύο συζύγων ήταν 100.000 ευρώ. Ο ένας εν των συζύγων, δηλαδή ο σύζυγος χρωτούσε στην τράπεζα από τους αλληλόχρεους λογαριασμούς των ποσό των 90.000 ευρώ. Η τράπεζα κάποια στιγμή έκλεισε τους αλληλόχρεους λογαριασμούς του συζύγου, απαίτησε το υπόλοιπο που της οφειλόταν δηλαδή ποσό 90.000 ευρώ και εν συνεχεία προέβη σε συμψηφισμό από τον κοινό τραπεζικό λογαριασμό που ο οφειλέτης είχε με την σύζυγό του στην ίδια τράπεζα, του ποσού των 90.000 ευρώ, ουσιαστικώς αφήνονντας υπόλοιπο στο κοινό λογιαρμό μόνο 10.000 ευρώ από τα 100.000 ευρώ που είχε ο λογαριασμός. Η σύζυγος διαμαρτυρήθηκε ότι η τράπεζα παραβίασε τα δικαιώματά της, επικαλούμενη κυρίως διατάξεις νόμου που ορίζουν ότι σε περίπτωση κατασχέσεως εις βάρος δικαιούχου κοινού λογαριασμού, η κατάσχεση μπορεί να γίνει μόνο στο μερίδιο που θεωρητικώς ανήκει στον κοινό συνδικαιούχο και όχι σε μεγαλύτερο μερίδιο. Υποστήριξε δηλαδή ότι στην περίπτωση αυτή, που υπήρχαν δύο συνδικαιούχοι, η τράπεζα θα έπρεπε να κατάσχει μόνο ποσό 50.000 ευρώ από τον κοινό τραπεζικό λογαριασμό που είχε 100.000 ευρώ και ανήκε σε δύο συνδικαιούχους ισομερώς. Πράγματι, ο νόμος γενικώς προβλέπει ότι εάν υπάρχουν επί παραδείγματι τρεις συνδικαιούχοι ενός κοινού τραπεζικού λογαριασμού, που έχει υπόλοιπο 120.000 ευρώ και γίνει κατάσχεση από τρίτον εις χείρας της τραπέζης, η κατάσχεση μπορεί να γίνει μόνο μέχρι του ίσου μεριδίου του ενός εκ των τριών, δηλαδή μόνο για ποσό 40.000 ευρώ, δηλαδή 120.000 διά τρία. Ετσι, η σύζυγος υποστήριξε ότι η τράπεζα θα μπορούσε να «κατάσχει» μόνο έως και το μισό της κοινής κατάθεσης με τον σύζυγό της, δηλαδή μόνο τις 50.000 από το σύνολο των 100.000 ευρώ. Ωστόσο, τόσο το Πρωτοδικείο, όσο και το Εφετείο έκριναν ότι η σύζυγος δεν είχε δίκιο, διότι, εντελώς περιληπτικώς, δεν επρόκειτο περί κατασχέσεως του κοινού λογαριασμού, αλλά περί συμψηφισμού, που είχε δικαίωμα η τράπεζα να κάνει βάσει των συμβάσεων αλληλόχρεου λογαριασμού. Επιομένως, όταν πρόκειται για συμψηφισμό στον οποίο προβαίνει η τράπεζα για αξίωσή της επί κοινού τραπεζικού λογαρισμού, δεν περιορίζεται μόνο στο μισό της κοινής καταθέσεως, εφόσον οι συγκύριοι του λογαριασμού είναι δύο, αλλά μπορεί να συμψφίσει το σύνολο της απαιτήσεώς της, δηλαδή και πάνω από το μισό, όπως συνέβη και στην συγκεκριμένη υπόθεση, όπου συμψήφισε και πήρε από τον κοινό τραπεζικό λογαριασμό τις 90.000 ευρώ από το σύνολο των 100.000 ευρώ, διότι τόση ήταν (90.000 ευρώ) η αξίωσή της κατά του ενός εκ των δύο συζύγων – συνδικαιούχων του κοινού λογαριασμού. Άλλο δηλαδή κατάσχεση του κοινού λογαριασμού από κάποιον τρίτο, δανειστή ενός εκ των συγκυρίων του λογαριασμού και άλλο συμψηφισμός απαίτησης της τράπεζας έναντι ενός εκ των συγκυρίων του λογαριασμού. *Ο Χρήστος Ηλιόπουλος είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Master of Laws. www.greekadvocate.eu bm-bioxoi@otenet.gr

Ακύρωση Δημόσιας Διαθήκης Στην Ελλάδα

Ακύρωση Δημόσιας Διαθήκης Στην Ελλάδα Του Χρήστου Ηλιόπουλου* 20 Ιουνίου 2021 Η διαθήκη στην Ελλάδα που έχει δημοσιευθεί από δικαστήριο, ισχύει κανονικά, μέχρι την τυχόν ακύρωσή της από δικαστήριο τελεσιδίκως. Η διαθήκη είτε είναι δημόσια, είτε μυστική, είτε ιδιόγραφη, έχει την ίδια νομική ισχύ. Αναμφισβήτητο είναι ωστόσο ότι πιο δύσκολα ακυρώνεται δημόσια διαθήκη, η οποία έχει συνταχθεί και υπογραφεί ενώπιον συμβολαιογράφου και μαρτύρων. Η δημόσια διαθήκη συντάσσεται με δήλωση από τον διαθέτη της τελευταίας του βούλησης ενώπιον συμβολαιογράφου, ενώ είναι παρόντες τρεις μάρτυρες ή δεύτερος συμβολαιογράφος και ένας μάρτυρας. Ο διαθέτης, δηλαδή εκείνος που δηλώνει τι επιθυμεί να γίνει με την περιουσία του μετά τον θάνατό του, δηλώνει προφορικώς την τελευταία του βούληση ενώπιον του συμβολαιογράφου και των τριών μαρτύρων ή των δύο συμβολαιογράφων και του ενός μάρτυρα. Τα πρόσωπα αυτά συμπράττουν και πρέπει να είναι παρόντα σε όλη τη διάρκεια της πράξης της συντάξεως της δημόσιας διαθήκης. Απαγορεύεται κατά τη σύνταξη της διαθήκης η παρουσία οιουδήποτε άλλου, εκτός από τον διαθέτη και τα συμπράττοντα πρόσωπα. Το κείμενο της διαθήκης πρέπει να διαβασθεί στον διαθέτη, ώστε όλοι, δηλ. συμβολαιογράφος και μάρτυρες να είναι βέβαιοι ότι ο διαθέτης κατάλαβε το περιεχόμενο του κειμένου που συντάσσεται για να ισχύσει ως διαθήκη και ότι αυτό είναι που πράγματι θέλει να υπογράψει ως διαθήκη του. Στην υπόθεση που περιγράφεται στην υπ’ αριθ. 86/2021 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, ο διαθέτης απεβίωσε το έτος 2016, αφήνοντας ως πλησιέστερους συγγενείς του την δεύτερη σύζυγό του και τα παιδιά του από τον πρώτο γάμο του. Μετά τον θάνατο του διαθέτη, η δεύτερη σύζυγός του επιμελήθηκε ώστε να δημοσιευθεί και να ισχύσει ως διαθήκη μία δημόσια διαθήκη που είχε υπογράψει ο σύζυγός της λίγο πριν αποβιώσει το 2016. Με βάση αυτή την δημόσια διαθήκη, μοναδικός κληρονόμος εμφανιζόταν να είναι σε ολόκληρη την περιουσία του διαθέτη, η δεύτερη σύζυγός του. Στην διαθήκη υπήρχε και η αναφορά του διαθέτη ότι στα παιδιά του από τον πρώτο γάμο του άφηνε όσα τους είχε δώσει εν ζωή, χωρίς δηλαδή να τους αφήνει κάτι από την περιουσία του μετά θάνατον. Τα παιδιά από τον πρώτο γάμο του διαθέτη, ως έχοντες έννομο συμφέρον, προσέβαλαν την διαθήκη στο δικαστήριο ως άκυρη, παρουσιάζοντας όχι μόνο μάρτυρες, αλλά και σειρά αποδεικτικών στοιχείων που οδήγησαν το Πρωτοδικείο, αλλά και το Εφετείο Πατρών στην κρίση ότι η διαθήκη δεν είχε συνταχθεί παρουσία του διαθέτη, αλλά και ούτε ενός τουλάχιστον από τους μάρτυρες που αναφερόταν στην διαθήκη ότι ήταν παρόντες κατά την σύνταξή της. Συγκεκριμένα, τα παιδιά του κληρονομουμένου προσκόμισαν στο δικαστήριο αρκετά έγγραφα, πολλά από τα οποία δημόσια, που αποδείκνυαν ότι ο πατέρας τους την ημέρα κατά την οποία φερόταν να έχει παραστεί στην σύνταξη της διαθήκης, αυτός νοσηλευόταν στο Γενικό Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών και υπεβάλετο σε συγκεκριμένες ιατρικές εξετάσεις. Από το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων το δικαστήριο σχημάτισε την κρίση ότι κατά την ημερομηνία, που φέρεται να συντάχθηκε η επίδικη διαθήκη, ο κληρονομούμενος δεν βρισκόταν στο γραφείο του συμβολαιογράφου και ως εκ τούτου ψευδώς βεβαιώνεται τούτο από τον άνω συμβολαιογράφο. Επίσης, ο συμβολαιογράφος βεβαίωσε ως αριθμό ταυτότητας του κληρονομουμένου τον αριθμό της προηγούμενης ταυτότητάς του, ενώ αν είχε πράγματι παραστεί στον συμβολαιογράφο ο διαθέτης, θα είχε καταχωρηθεί η ισχύουσα ταυτότητα του διαθέτη και όχι η προηγούμενη που είχε ήδη αντικατασταθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι το δικαστήριο έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαίο να διατάξει πραγματογνωμοσύνη, για να διαπιστώσει την πλαστότητα της υπογραφής του διαθέτη στην φερόμενη διαθήκη, αφού ήδη είχε σχηματίσει δικανική πεποίθηση από τα ενώπιόν του αποδεικτικά στοιχεία και από την πλήρη απόδειξη ότι κατά την σύνταξη της διαθήκης δεν ήταν παρών ούτε ο διαθέτης, ούτε ένας εκ των μαρτύρων και τα πραγματικά αυτά περιστατικά αρκούσαν για την ακύρωση της διαθήκης. Για τους λόγους αυτούς το Εφετείο επεκύρωσε την απόφαση του Πρωτοδικείου, ότι δηλαδή η φερόμενη ως δημόσια διαθήκη δεν ήταν έγκυρη, αφού δεν είχε παραστεί κατά την σύνταξή της ο διαθέτης και ένας εκ των τριών μαρτύρων, σε αντίθεση με όσα αναφέρει η διαθήκη. Αποτέλεσμα ήταν να ακυρωθεί η διαθήκη. *Ο Χρήστος Ηλιόπουλος είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Master of Laws. www.greekadvocate.eu bm-bioxoi@otenet.gr

The Greek State Indifferent to Greek Expatriates

The Greek State Indifferent to Greek Expatriates By Christos ILIOPOULOS* Athens, 12 June 2021 Thousands of people of Greek background around the world wish to obtain the Greek passport. Is that good or bad? One would think that for a country like Greece, with a declining birth rate and with its need for foreign investment and support to its foreign policy issues, the desire from thousands of descendants of Greek – born ancestors, to obtain the Greek citizenship would be considered a very positive development. Not quite. It is true that Greece is not a very wealthy country, which means that it can’t support huge numbers of civil servants working in the Greek Consulates around the world. However, Greece is a developed country, No 32 in the world Human Development Index, and a member of the European Union. Greece also saw millions of its citizens in the last 100 years, immigrating to other countries. Most of them thrived in the countries where they established themselves. Many of their children and grandchildren wish to obtain a Greek passport, and subsequently to be allowed to exercise their rights as Greek citizens, including their right to vote from the place of their residence. What have the Greek government and the administration been doing for this, throughout the past decades? Almost nothing. Is the Greek administration helping the thousands who want to become Greek citizens, because they are children and grandchildren of Greeks? The answer is disheartening. Bureaucracy, obstacles and negative approach towards the thousands of applications for citizenship, are the words that most characterize the attitude of the Greek state. So many people of Greek origin approach the Greek Consulates in the USA, Canada, Australia, South Africa and many other countries, only to discover that the waiting times and the bureaucratic demands of the law or of the interpretation of the law by the officials, are blocking or significantly delaying their path to Greece through citizenship. Many of these applicants for the Greek citizenship would invest in Greece, if they got the passport. Some would start businesses, bring money and know-how, help the economy, create families, revive towns and rural areas. They would move to Greece to live a more laid back, quality life as they approach retirement. They would advertise the Greek way of living, the Greek history and culture. They would support the national causes of Greece around the world. Unfortunately, the real, slowly moving world of the administration of the Hellenic Republic is much different. A minor spelling difference in the name of an ancestor, can kill the application. Excruciating requirements for documents with very specific content can delay the processing of files for citizenship for ages. And now, there is a new requirement from the Greek administration and its interpretation of the law, which strikes another blow to the wave of interest for the Greek passport. A certain type of applications, which for decades were filed in Greece, by a lawyer or other proxy of the applicant, expediting the process, from now on are channelled to the Greek Consulates, which will fail to manage the increased numbers of files within reasonable time. The Greek administration is denying to the Greek expatriates their right to file a specific type of citizenship application through an attorney in Greece, and directs them to file at the Consulate of Greece. It may, however, take the Consulate up to many weeks to reply to their request for an appointment, let alone when the review of their documents will take place. The on - line appointment system is booked for months, sometimes. The Consulate, despite the efforts of many of its officials, may book them an appointment sometimes in months. The Consulate will review the documents and info presented by the Greek expatriates, but in many cases it will discourage them to move forward, because this can’t be done and the other is missing. There have been, however, several cases where applicants, originally discouraged by the Consulate that they can’t apply for a Greek passport, have found their way through an attorney in Greece to finally obtain, under perfectly legal procedures, the much wanted Greek passport at last. If those who run the Greek state want to serve their country, they should immediately look into and modify the procedure of filing for the Greek citizenship by those who are entitled to according to the lex sanguinis (law of blood) principle, because they are descendants of Greeks. The processing of citizenship application must be simplified and facilitated. And the thousands who are eager to apply, because they wish to obtain the citizenship of their parents and grandparents, must be allowed to file through a proxy with a power of attorney in Greece. The Idiko Lixiarceeo in Athens must be supported with more personnel to satisfy the increasing needs of the Greek expatriates who want to register foreign acts. The Consulates of Greece around the world must be allocated sufficient resources in order to be able to serve the huge demand for applications and transactions in Greece, because this serves the interest of the Greek people. Because it will be good for the country. Because this may help reverse the shrinking population in Greece. Because Greece owes it to the millions of Greeks, who had to leave their country for a better life with more chances, not offered to them in their patrida at the time. *Christos ILIOPOULOS, attorney at the Supreme Court of Greece , LL.M. www.greekadvocate.eu e-mail: bm-bioxoi@otenet.gr

The Greek State Indifferent to Greek Expatriates

The Greek State Indifferent to Greek Expatriates By Christos ILIOPOULOS* Athens, 12 June 2021 Thousands of people of Greek background around the world wish to obtain the Greek passport. Is that good or bad? One would think that for a country like Greece, with a declining birth rate and with its need for foreign investment and support to its foreign policy issues, the desire from thousands of descendants of Greek – born ancestors, to obtain the Greek citizenship would be considered a very positive development. Not quite. It is true that Greece is not a very wealthy country, which means that it can’t support huge numbers of civil servants working in the Greek Consulates around the world. However, Greece is a developed country, No 32 in the world Human Development Index, and a member of the European Union. Greece also saw millions of its citizens in the last 100 years, immigrating to other countries. Most of them thrived in the countries where they established themselves. Many of their children and grandchildren wish to obtain a Greek passport, and subsequently to be allowed to exercise their rights as Greek citizens, including their right to vote from the place of their residence. What have the Greek government and the administration been doing for this, throughout the past decades? Almost nothing. Is the Greek administration helping the thousands who want to become Greek citizens, because they are children and grandchildren of Greeks? The answer is disheartening. Bureaucracy, obstacles and negative approach towards the thousands of applications for citizenship, are the words that most characterize the attitude of the Greek state. So many people of Greek origin approach the Greek Consulates in the USA, Canada, Australia, South Africa and many other countries, only to discover that the waiting times and the bureaucratic demands of the law or of the interpretation of the law by the officials, are blocking or significantly delaying their path to Greece through citizenship. Many of these applicants for the Greek citizenship would invest in Greece, if they got the passport. Some would start businesses, bring money and know-how, help the economy, create families, revive towns and rural areas. They would move to Greece to live a more laid back, quality life as they approach retirement. They would advertise the Greek way of living, the Greek history and culture. They would support the national causes of Greece around the world. Unfortunately, the real, slowly moving world of the administration of the Hellenic Republic is much different. A minor spelling difference in the name of an ancestor, can kill the application. Excruciating requirements for documents with very specific content can delay the processing of files for citizenship for ages. And now, there is a new requirement from the Greek administration and its interpretation of the law, which strikes another blow to the wave of interest for the Greek passport. A certain type of applications, which for decades were filed in Greece, by a lawyer or other proxy of the applicant, expediting the process, from now on are channelled to the Greek Consulates, which will fail to manage the increased numbers of files within reasonable time. The Greek administration is denying to the Greek expatriates their right to file a specific type of citizenship application through an attorney in Greece, and directs them to file at the Consulate of Greece. It may, however, take the Consulate up to many weeks to reply to their request for an appointment, let alone when the review of their documents will take place. The on - line appointment system is booked for months, sometimes. The Consulate, despite the efforts of many of its officials, may book them an appointment sometimes in months. The Consulate will review the documents and info presented by the Greek expatriates, but in many cases it will discourage them to move forward, because this can’t be done and the other is missing. There have been, however, several cases where applicants, originally discouraged by the Consulate that they can’t apply for a Greek passport, have found their way through an attorney in Greece to finally obtain, under perfectly legal procedures, the much wanted Greek passport at last. If those who run the Greek state want to serve their country, they should immediately look into and modify the procedure of filing for the Greek citizenship by those who are entitled to according to the lex sanguinis (law of blood) principle, because they are descendants of Greeks. The processing of citizenship application must be simplified and facilitated. And the thousands who are eager to apply, because they wish to obtain the citizenship of their parents and grandparents, must be allowed to file through a proxy with a power of attorney in Greece. The Idiko Lixiarceeo in Athens must be supported with more personnel to satisfy the increasing needs of the Greek expatriates who want to register foreign acts. The Consulates of Greece around the world must be allocated sufficient resources in order to be able to serve the huge demand for applications and transactions in Greece, because this serves the interest of the Greek people. Because it will be good for the country. Because this may help reverse the shrinking population in Greece. Because Greece owes it to the millions of Greeks, who had to leave their country for a better life with more chances, not offered to them in their patrida at the time. *Christos ILIOPOULOS, attorney at the Supreme Court of Greece , LL.M. www.greekadvocate.eu e-mail: bm-bioxoi@otenet.gr

Τα Αναδρομικά Συνταξιούχων Δηλώνονται Στην Εφορία

Τα Αναδρομικά Συνταξιούχων Δηλώνονται Στην Εφορία Του Χρήστου Ηλιόπουλου* Αθήνα, 30 Μαϊου 2021. Το Φθινόπωρο του 2020 η ελληνική κυβέρνηση συμμορφώθκε με τις αποφάσεις του ανωτάτου διοικητικού δικαστηρίου της Ελλάδος, δηλαδή του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) και κατέβαλε στους συνταξιούχους αρκετά από τα οφειλόμενα αναφρομικά από περικοπές συντάξεων. Τους κατέβαλε δηλαδή χρηματικά ποσά από συντάξεις που παρανόμως είχαν περικοπεί τα προηγούμενα χρόνια. Πολλοί είναι οι ομογενείς που ζουν εκτός Ελλάδος, αλλά εισπράττουν σύνταξη στην Πατρίδα. Τα αναδρομικά που εισέπραξαν στο τέλος του 2020 πρέπει να δηλωθούν τώρα ως εισόδημα στα φορολογικά έτη 2015 και 2016. Αυτό θα έχει ως συνέπεια το εισόδημα των ετών εκείνων, που έχει ήδη φορολογηθεί, να αναμορφωθεί, δηλαδή να αυξηθεί, αφού θα προστεθεί ως εισόδημα και το ποσό των αναδρομικών που έχει εισπράξει ο κάθε συνταξιούχος, με αποτέλεσμα να επιβληθεί πρόσθετος φόρος που θα πρέπει να πληρωθεί. Κατά την ελληνική φορολογική αρχή (ΑΑΔΕ), τα ποσά που καταβλήθηκαν τον Οκτώβριο του 2020 ως αναδρομικά σε συνταξιούχους, ήταν περικοπές συντάξεων του 2015 και 2016 και καταβλήθηκαν στους δικαιούχους χωρίς να φορολογηθούν. Τα ποσά αυτά χαρακτηρίζονται «αναδρομικά κύριας σύνταξης που φορολογούνται στο έτος όπου ανάγονται». Οι συνταξιούχοι που εισέπραξαν τα αναδρομικά το 2020 πρέπει να υποβάλουν, τώρα το 2021, τροποποιητικές δηλώσεις για τα φορολογικά έτη 2015 και 2016 και να επιβληθούν τα αναλογούντα ποσά φόρου εισοδήματος και ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης. Αποτέλεσμα θα είναι τα αναδρομικά ποσά να φορολογηθούν με συντελεστές 22% έως 42% της κλίμακας φόρου. Τα αναδρομικά αυτά είναι πρόσθετο εισόδημα, το οποιό θα προστεθεί στο εισόδημα των συνταξιούχων που είχαν δηλώσει το 2015 και το 2016, πράγμα που μπορεί να έχει ως συνάπεια και την μετάβαση σε υψηλότερη φορολογική κλίμακα για τον συνταξιούχο, ώστε η συνολική φορολόγηση να φθάσει έως και το 55%. Μπορεί θεωρητικά να είναι σωστό να επιβληθεί πρόσθετος φόρος για πρόσθετη σύνταξη που έλαβε ένας συνταξιούχος. Ωστόσο, είναι δυσάρεστο για τους συναξιούχους να παρουσιάζεται τώρα μία νέα φορολογική υποχρέωσή τους. Ενώ δηλαδή το 2020 δικαιώθηκαν και έλαβαν το πρόσθετο εισόδημα που αδίκως τους είχε περικοπεί, τώρα αναγκάζονται να υποστούν μία επιβάρυνση, αφού όχι μόνο πρέπει να αναθέσουν σε λογιστή την δήλωση των αναδρομικών με τροποποιητικές φορολογικές δηλώσεις παρελθόντων ετών, αλλά και να πληρώσουν πρόσθετο φόρο. *Ο Χρήστος Ηλιόπουλος είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, Master of Laws. www.greekadvocate.eu bm-bioxoi@otenet.gr